رهبرِ این روزهای ایران کیست؟

 

تمام آنانی که در آشوبهای ایران متأثر از توطئه صهیونیستی به خیابان های ایران آمدند و مرگ بر دیکتاتور گفتند؛ علیه او شعار دادند؛ و تمام آنهایی که بر او تهمت بستند که گویا با چمدان های بسته به روسیه می گریزد، آنهایی که تهمت زدند میلیون ها ثروت و سرمایه را به خارج منتقل کرده است، آنهایی که متهم می کردند که خامنه ای در مخفیگاه بتونی دهها متر زیر زمین پناهنده شده است، و تمام آنهایی که خامنه ای را شیفته قدرت می دانستند؛ اکنون یک عذرخواهی بزرگ از او بدهکارند و اگر اندکی دین داشته باشند، یک استغفار خالصانه بر درگاه خداوند بدهکارند.

 

آیت الله خامنه ای نه زیر زمین رفت و نه در مخفیگاه رفت و نه گریخت و نه ترسید. او آگاهانه چون جدش به استقبال مرگ و شهادت رفت. او آخرین سخنانش را آشکار و روشن به یزید زمانه از زبان جدش حسین(ع) گفت: "مثلی لا یبایع مثل یزید" . او ماند و ایستاد و عمل کرد. شهادت را به تسلیمی و بیعت با ترامپ جنایتکار و با صهیونیسم جنایتکار؛ ترجیح داد. او شهادت را آرزو می کشید؛ و به آرزویش رسید.

 

آیت الله؛ شهادتِ آگاهانه را بر بیعتِ ذلت بار ترجیح داد. او همچون جدش می دانست که خونش موجب بیداری می شود و می دانست که در مقابل بزرگترین قدرت جهانی و جنایتکارترین رژِیم تاریخ؛ شهادتش اثرگذارترین سلاح و مؤثرترین تدبیر می تواند علیه دشمنان ملت و کشورش باشد.

 

شهادت او بیداری عظیمی در خلق ایجاد کرد. اراده بزرگی در میان سربازانش ایجاد کرد. حس انتقام بزرگی از امریکا و اسرائیل در میان ایرانی ها و شیعیان برانگیخت. شهادت او کشورش و مردمش را بیمه کرده است.

 

رهبریِ او حقیقتا بی مانند بوده است. چه بنیاد محکم در ایران طرح کرده و چه ستون هایی بر کاخ اقتدار ایران اسلامی بر افراشته است که حتی در نبود و فقدانش نیز همه چیز پابرجاست. موشکها با قدرت بر سر امریکایی و صهیونیسم جنایتکار فرود می آیند. هیچ ترسی از دشمن غدار و جنایکار ندارند. محکم و با اراده بر سر دشمن می کوبند. کشور خامنه ای، بدون رهبر و بدون فرماندهان؛ مقتدرانه در مقابل ابرقدرت جهان ایستاده است.

 

اکنون این هفت روز و روزهای آتیه، که رهبر شهید شده است؛ جای خالیِ او را مردم گرفته اند. اکنون رهبر جمهوری اسلامی ایران؛ مردم ایران هستند. گویا ایران این روزها 90 میلیون رهبر دارد. رهبران مسئولیت شناس ایران؛ هر شب در خیابان های ایران هستند. نمیگذارند جای خالی رهبر حس شود. در تمام شهرها و آبادی های ایران جمع می شوند و کشور شان را حفظ می کنند. نمی گذارند دشمنان ایران از شهادت رهبر، حس پیروزی بگیرند. این مردم ایران هستند که به فرماندهان جنگی شان ایمان و قدرت و انگیزه می دهند.

 

بر چنان رهبر و چنین مردم باید درود فرستاد. اینها لیاقت بهترین ها را دارند. مردم، جلو هرزه ها و وطنفروش ها را می گیرند و فرزندان رشیدشان جلو صهیون ها و ترامپیست ها را سد می کنند. مردم ایران، کشور را و امنیت درون را حفظ می کنند و ارتش و سپاه ایران، متجاوزین را سیلی می زنند.

 

در نوشته های قبلی گفته بودم که اگر امریکا و اسرائیل رهبری ایران را ترور کنند؛ با غرّش شدید یاران او مواجه می شوند؛ غرشی که کاخ جنایتکار را فرو می ریزد. در نوشته ای دیگر گفته بودم که در حالت فعلی، جنگ میان ترامپ و آیت الله خامنه ای شبیه جنگ یزید و حسین(ع) زمان است. انگار تکرار تاریخ عاشورایی است. بعد عاشورا انسان های مخلص فارغ از ملیت و جغرافیا این شعار را تکرار کرده اند که "یا لَیتَنا کُنّا مَعک..." اکنون همه می خواهند که با حسین زمان شان باشند و خونخواه حسین زمان خود باشند.

 

اگر مردم ایران بر هرزه های خیابانی و وطنفروشان پهلوی پرست غلبه کنند؛ اگر آنها را در لجنزار ذهنی و کاباره ای شان خفه کنند؛ و اگر سربازان ایران و خونخواهانِ خامنه ایِ شهید؛ در برابر غرور و تبختر ترامپ و نتانیاهو و سربازان اپستین؛ مقاومت کنند و پای شان نلرزد؛ همچنانکه امام حسین(ع) پایه های کاخ یزید را فروریخت؛ قدرت و غرور یزیدیان زمانه ما نیز قطعا با خون فرزند حسین(ع) فرو خواهد ریخت.

 

حسینی مدنی- خبرگزاری جمهور